من آمده ام تا

                تو

تا سر چشمه ی احساس

                            با تو

من آمده ام تا عشق

از شبهای مهتابی ی دمشق

از خود و بی خود

                      تا

                          تو

چشم بگشا نازنیم

من باز آمده ام

                 ازدور

از جاده های خسته و رنجور

از شاه بیت غزل

از اولین ثانیه های روز ازل

بر زبانم نغمه ای

                      شاد

دلت آباد

آری این منم

              که اینگونه

بوسه میزند

              بر آن

                      گونه

                             .......

سلام/ با تشکر از همه آنهایی که کامنت گذاشتند و تشکر پیشاپیش از آنهایی که این کار را خواهند کرد لطفا جهت تبادل لینک در قسمت کامنت ها اگر تمایل به این کار دارید البته/ بنده را در جریان قرار دهید/موفق باشید.

 من

 با سوز زخم خاطره هایت

 زنده ام هنوز

 و

    تو شاد

            با خاطرات خوب هر روز

                                          . . . .

چه می توانم گفتن ....

باز  هم  خواب  ترا  دیده ام      خواب دیدم که ترا دیده ام

خواهم که فراموشت کنم اما      باز هم در آینه ترا دیده ام

 گفتم:

از خودت بگو

خندید

و نگاهش را دوخت به دور

و رفت

گوئی که هرگز

            اینجا نبود . . .

قصه ی سارا

معلم در آب بابا نان میدهد

سارا فال حافظ به این و آن میدهد

سارا سواد نداشت که بخواند

عابر سری به تاسف تکان میدهمد

اینجا شهر دود و مشغله است

این را در آمد  امروز سارا نشان میدهد

دیگر غروب شده باید برگردد

بلندگوی مسجد ندای اذان میدهد

باید تمام راه را بدود دیر شده

شکم خالی مگر توان میدهد

سفره اش را گشود زیر پل نشست

این است سقفی که هر شب به او امان میدهد

معلم رسید به درس سارا انار دارد

سارا ولی کنار سفره ی خالی جان میدهد

                                      عشق

گویند  از  تبار  خورشیدی  تو        بر چشم و دل عشاق تابیدی تو

اینجا همه عینک آفتابی زده اند      افسوس چه بیهوده درخشیدی تو

 
بهانه

در حیرتم که من
که خسته ی تمام این دیار غربتم
چگونه با خیال تو
دوباره در خودم نظاره میکنم
 
و قصه های عشق تو 
دوباره نا نوشته
پاره پاره میکنم

و باد های این زمین تفته را
به یاد تو
به خلوت خودم
دوباره پرده میکنم

و اسم نازنین تو
دوباره در ازدحام خنده های بی دلیل خود
عاشقانه شاعرانه میکنم

و کودک خنده های شادمانه را
دوباره
به کوچه های سرد و تاریک دیار غم
روانه میکنم

برای اشک خود 
دوباره باز
کثیفی ی هوای این شهر روح مرده را
بهانه میکنم